تبليغاتX
جاویدان
فيزيکدانان کوانتوم در موسسه تکنولوژي ماساچوست MIT معتقدند امکان خلق ماشين زماني که بتواند بدون ايجاد اثر «پارادوکس پدربزرگ» بر روي گذشته تاثير بگذارد وجود دارد.

به گزارش مهر، دانشمندان براي سال ها توانسته بودند حالت کوانتومي را از جايي به جايي ديگر تله پورت (انتقال ماده يا انرژي با سرعتي بالاتر از سرعت نور) کنند.

اکنون «سث لويد» و گروهي از محققان MIT اعلام کردند با استفاده از چنين اصولي و با کمک گرفتن از ديگر تاثيرات قدرتمند کوانتومي که به  Postselection شهرت دارند امکان بازگشت به گذشته وجود خواهد داشت. به گفته «لويد» امکان کانال زدن از آينده به گذشته براي ذرات و براي انسانها وجود دارد.

Postselection بخشي حياتي از دانش در حال تکامل محاسبات رايانه اي کوانتومي به شمار مي رود. در محاسبات سنتي در صورتي که يک کاربر نياز داشت بداند کدام يک از متغيرها در يک معادله منجر به پاسخ درست خواهد شد رايانه بايد تمامي ترکيب ها را مورد آزمايش قرار مي داد تا ترکيب درست را کشف کند. در رايانه هاي کوانتومي طبق رفتارهاي عجيب و موازي ذرات تحت اتمي، به نظر مي آيد امکان ساده سازي اين روند به واسطه اجرا کردن همزمان تمامي متغييرهاي ممکن و انتخاب ترکيبي که به پاسخ درست منجر مي شود وجود دارد.

پروفسور لويد و تيمش اعلام کردند با ترکيب تله پورت کردن و Postselection مي توان فرايند تله پورت کردن را به صورت وارونه عملي کرد. به اين شکل که Postselection  به کاربر امکان مي دهد حالت کوانتومي قابل انتقال را تعيين کرده و قبل از آغاز تله پورت کردن حالت هاي کوانتومي درست را مشخص کند.

بر خلاف ديگر نظريه هاي تله پورت کردن ، اين نظريه از مواجهه با پارادوکس پدربزرگ و يا پارادوکس سفر به گذشته جلوگيري مي کند. (درصورتي که بتوانيد به گذشته سفر کنيد و به صورت تصادفي پدربزرگ خود را بکشيد، تضاد يا پارادوکسي را ايجاد کرده ايد زيرا در آينده هرگز متولد نخواهيد شد پس نمي توانيد به گذشته بازگشته و بر روي آن تاثير بگذاريد.) اين نظريه در حالت هاي ذره اي نيز مشکل آفرين است زيرا ذرات نيز مي توانند به گونه اي گذشته خود را نابود کرده و يا آن را تغيير دهند.

با اين حال به دليل طبيعت احتمالي دستگاه هاي کوانتومي به نظر مي رسد روش هاي «لويد» از بروز اين پارادوکس جلوگيري مي کند. هر آنچه به واسطه سفر در زمان به وجود مي آيد بايد از احتمال محدود رخ دادن برخوردار باشد.

نظريه لويد بسيار بحث برانگيز است. برخي از فيزيکدانان از آن به عنوان نظريه اي غير عملي و امکان ناپذير ياد کرده اند اما لويد معتقد است اين نظريه مي تواند درک انسان را از فيزيک بهبود دهد و اميدوار است نظريه اش بتواند در ارائه فرمولي از نظريه کوانتوم گرانشي موثر واقع شود.

+ نوشته شده توسط در یکشنبه سوم مرداد 1389 و ساعت 19:56 |
ناسا پس از 7 سال فعاليت و با استفاده از يک تکينک ليرزي جديد موفق شد اولين نقشه هاي مربوط به ارتفاع درختان جنگلهاي زمين را ارائه کند.

به گزارش خبرگزاري مهر، اين نقشه برداري با استفاده از سه ماهواره ناسا به نامهاي "آيس ست"، "زمين" (Terra) و "آب" (Acqua) و با کمک تکنيک ليدار (تصويربرداري رديابي و مسافت يابي ليرزي) به دست آمده اند. ليدار يک تکنيک تله- رديابي است که مي تواند مسافت يک شيئ و يا يک سطح را با استفاده از يک پالس ليرزي تعيين کند.

اين نقشه ارتفاع 90 درصد از درختان حاضر بر روي يک سطح 5 کيلومتر مربع را نشان مي دهد. برپايه اطلاعات اين نقشه، بلندترين درختان در آمريکاي شمالي، در منطقه شمال غربي اقيانوس آرام و در آسياي جنوب شرقي واقع شده اند و ارتفاع آنها به 40 متر مي رسد.

اين درحالي است که ارتفاع متوسط جنگلهاي مناطق گرمسيري 25 متر است که با ارتفاع درختان جنگلهاي بلوط و چناري که اروپا و بخش وسيعي از آمريکا را مي پوشانند برابر است. ارتفاع درختان جنگلهاي شمالي پوشيده از صنوبر سرخ و کاج  زير 20 متر است.

براساس گزارش ديسکاوري مگزين، اين اطلاعات و شاخصهاي ارائه شده توسط اين نقشه ها مي تواند رقم دقيق وضعيت سلامت جنگلها را نشان دهد و به درک بهتر اينکه در چه مناطقي بيشترين ميزان انتشار دي اکسيد کربن توسط انسان توليد مي شود، کمک کند.

مايکل لف اسکاي، دانشمند دانشگاه ايالت کلورادو و عضو پروژه نقشه برداري جنگلها در اين خصوص توضيح داد: "همه ساله انسان هفت ميليارد تن کربن توليد مي کند که اين کربن به خصوص به شکل دي اکسيد کربن است از اين ميزان کربن توليد شده، سه ميليارد تن در اتمسفر باقي مي مانند و دو ميليارد تن جذب اقيانوسها مي شود مابقي نيز مي توانند توسط جنگلها جذب شوند، اما براي درک ميزان جذب آن بايد يک ايده دقيق از ميزان بيومس (زيست توده) موجود بر روي سياره زمين داشته باشيم و اين نقشه مي تواند در اين مورد بسيار مفيد باشد."

+ نوشته شده توسط در یکشنبه سوم مرداد 1389 و ساعت 19:56 |
نقشه زمين شناسي دماوند براي شناسايي نقاط خطرخيز و احتمال آتشفشاني شدن و رفتار سنجي آن تهيه مي‌شود.

به گزارش فارس ، جليل قلمقاش ، مدير زمين شناسي منطقه‌اي اين سازمان از تهيه نقشه زمين شناسايي دماوند خبر داد و گفت: به خاطر اين كه افكار عمومي و مسئولان نياز دارند درباره روند فعاليت‌ هاي اين قله آتشفشاني اطلاعات كاملي داشته باشند، تهيه نقشه زمين شناسي قله دماوند در دستور كار مديريت زمين شناسي منطقه‌اي سازمان قرار گرفته است.

وي با اشاره به اينكه نقشه مورد نظر در مقياس يك 25 هزارم و با اولويت مخاطرات آتشفشاني‌هاي نيمه فعال كشور تهيه مي‌شود ، افزود: روش كار مشابه تهيه نقشه‌هاي زمين شناسي كاربردي ديگر است و تنها تفاوت موجود اولويت مخاطره آتشفشان است.

قلمقاش خاطرنشان كرد: بسياري از نقشه‌هاي زمين شناساي با اولويت شناساي مناطق داراي پتانسيل معدني تهيه مي‌شوند در حالي كه شناسايي نقاط خطر خيز و احتمال آتشفشاني شدن و رفتار سنجي دماوند اولويت‌ اصلي اين نقشه به شمار مي‌آيد.

مدير زمين شناساي منطقه‌اي سازمان زمين شناساي و اكتشافات معدني كشور ضمن ابراز اميدواري از تهيه نقشه زمين شناساي دماوند تا پايان سال جاري ، افزود: در تهيه اين نقشه تلاش مي‌شود با شناخت تاريخچه دقيق فعاليت‌هاي آتشفشاني دماوند در گذشته، اطلاعات لازم براي پيش بيني رفتار آن در آينده را در اختيار زمين شناسان ديگر قرار دهيم.

قلمقاش گفت: قله دماوند علاوه بر اينكه جزو جوان‌ترين آتشفشان‌هاي ايران است به عنوان بلندترين قله خاورميانه هم محسوب مي‌شود و داراي ساختار زمين شناسي خاصي هم است.

وي با بيان اينكه اين آتشفشان نزديك تهران است و همواره گاز از دهانه آن خارج مي‌شود، يادآور شد: خارج شدن گاز همواره اين سؤال را براي مردم به وجود مي‌آورد كه آيا دماوند يك روز فعاليت آتفشفاني خود را آغاز مي‌كند يا خير و اين در حالي است كه شكل‌هاي ديگر مخاطرات طبيعي از جمله آتشفشان‌ و زلزله نيز همواره تهران و ساكنانش را تهديد مي‌كند.

مدير زمين شناساي منطقه‌اي سازمان زمين شناساي و اكتشافات معدني كشور، با بيان اينكه دماوند جزو آتشفشان‌ هاي جوان و نيمه فعال ايران محسوب مي‌شود ، افزود: بايد پايش دقيقي از فعاليت‌هاي دماوند شامل ؛ شدت و مقدار گاز‌هاي خروجي از دهانه، دما و تركيب چشمه‌هاي اطراف دامنه، لرزه نگاري داشته باشيم تا فعاليت احتمالي آن در آينده قابل پيش‌بيني باشد.

+ نوشته شده توسط در یکشنبه سوم مرداد 1389 و ساعت 19:55 |
محققان در دو دانشگاه مختلف در تلاشند با الهام از عملکرد نورون هاي مغز انسان و با شبيه سازي آنها رايانه هايي را توليد کنند که در آينده قادر به ديدن و شنيدن خواهند بود.

به گزارش مهر ، شيوه برقراري ارتباط نورون ها با يکديگر مي تواند الهام بخش ساخت نسل جديد رايانه ها باشد. دانشمندان با شبيه سازي تولد و مکالمه نورون ها با يکديگر قصد دارند رايانه هاي جديدي بسازند.

ساخت رايانه ها بر اساس عملکرد نورون ها مي توانند منجر به بهبود يافتن پردازش صوتي و تصويري رايانه ها شود. شايد اين به آن معني باشد که رايانه ها در آينده به جاي اتکا به حسگرهاي مختلف بتوانند ببينند يا بشنوند. دانشمندان در کنار ساخت چنين رايانه هايي در نظر دارند ميزان درک خود را از سلولهاي عصبي و چگونگي عملکرد آنها بهبود دهند.

با وجود اينکه شبکه هاي عصبي مصنوعي براي 50 سال است که در زمينه هاي مختلف مورد استفاده قرار گرفته اند، با اين حال اين شبکه ها قادر به شبيه سازي دقيق نورونهاي واقعي نيستند.

از اين رو دانشمندان در دانشگاه «پلي ماوث» مي خواهند ويژگي هاي فيزيولوژيکي که نورون ها با استفاده از آنها در بخش هايي از مغز با يکديگر ارتباط برقرار مي کنند را شبيه سازي کنند.

«توماس ونکرز» يکي از اعضاي اين پروژه مي گويد:«ما مي خواهيم با الهام از ساختار زيستي نورون ها رايانه هاي آينده را بسازيم. مغز نسبت به شبکه هاي عصبي مصنوعي که اکنون ساخته و استفاده شده اند از پيچيدگي هاي بسيار بيشتري برخوردار است».

مراحل اوليه اين پروژه به جمع آوري اطلاعات درباره نورون ها و شيوه ارتباط آنها با يکديگر در يکي از بخش هاي مغز خواهد گذشت. محققان بر روي ريزمدارهاي لايه اي بخشي از قشر تازه مخ که با عملکردهاي پيچيده مغزي از جمله ديدن و شنيدن در ارتباطند تمرکز دارند.

اطلاعات جمع آوري شده از عملکرد اين بخش از مغز مي تواند به شبيه سازي دقيق گروهي از سلول هاي عصبي و ريزمدارهاي نورون ها که در ساختارهاي بزرگتري از قبيل قشر بينايي گسترده شده اند، کمک فراواني کند.

در حالي که «ونکرز» و تيمش در حال شبيه سازي نرم افزاري عملکرد نورون ها هستند ، «استيو فربر» در دانشگاه منچستر با الهام گرفتن از نورونها در حال ساخت سخت افزاري جديد است. در پروژه «اسپيناکر» وي قصد دارد رايانه هاي بهبود يافته ويژه اي بسازد که عملکردي مشابه نسخه هاي بيولوژيکي داشته باشند.

سيستم اسپيناکر در سخت افزارها مي تواند عملکرد تعداد زيادي از نورون ها را شبيه سازي کند. اسپيناکر از پردازشگرهاي ARM استفاده مي کند که هر يک از آنها در حدود هزار مدل نوروني را اجرا مي کنند. در حال حاضر اين سيستم از هشت پردازشگر برخوردار است اما به گفته «فربر» در مراحل نهايي سيستم به 18 پردازشگر ARM که 16 پردازشگر به مدل سازي نورون ها خواهند پرداخت، مجهز خواهد بود.

اين تحقيقات مي تواند در آينده به اين واقعيت تبديل شود که رايانه ها مي توانند ببينند. به گفته «فربر» هدف نهايي خلق سيستم رايانه اي است که مي تواند يک ميليارد نورون را بر روي يک ميليون پردازشگر ARM تحت کنترل بگيرد. همچنين دانشمندان اميدوارند اين شبيه سازي ها منجر به ابداع سيستمهاي پردازشگر رايانه اي هوشمند شود و ديدگاهي جديد از شيوه اتصال اجزاي پردازشگر رايانه اي با يکديگر به دست آيد.

+ نوشته شده توسط در یکشنبه سوم مرداد 1389 و ساعت 19:53 |